|
Net terug van de reis van uw leven, of was het een helse vakantie? Deel uw ervaring met onze lezers, schrijf een verslag over uw bestemming of hotel en mail het naar de redactie.
|
|
JamaicaDe Knokkelkoorts en Leptospirosis zijn risico's in Jamaïca, bezoekers zouden een anti-insecten middel moeten gebruiken en rivieren en dammen vermijden. Hoewel over het algemeen veilig, kraanwater kan diarree of buikpijn veroorzaken en de bezoekers worden geadviseerd om water uit fles te drinken. De privé medische faciliteiten zijn van een redelijke norm maar dit kan over het eiland variëren. De medische behandeling kan duur zijn dus een goede verzekering wordt geadviseerd. Er zijn geen inentingscertificaten nodig voor toegang tot Jamaica, maar de gele koortscertificaten worden van reizigers vereist als die uit een besmet gebied komen.
Knokkelkoorts
Oorzaak: Het knokkelkoortsvirus - een flavivirus waarvan er vier serotypes zijn.
Transmissie: De knokkelkoorts wordt overgebracht door de Aedes aegypti mug, welke alleen overdag steken. Er is geen directe persoonlijke transmissie. De apen doen dienst als gastheer in Zuidoost-Azië en West-Afrika.
Aard van de ziekte: Knokkelkoorts is een ernstige, op griep lijkende koorts die, indien behandelt, zelden de dood tot gevolg heeft. Knokkelkoort heeft een korte incubatieperiode. Enkele symptomen zijn uitslag op de romp (verspreid later naar gezich, armen en benen), hevige spierpijn, hevige gewrichtspijn en plotselinge snel oplopende koorts. De patient voelt zich in het algemeen een dag of zeven erg ziek, en soms wekenlang erg slap. Er kan een schijnbaar herstel optreden van een paar dagen, maar de koorts en uitslag komen vaak terug.
Geografische distributie: Knokkelkoorts is wijdverspreid in tropische en subtropische gebieden van Midden- en Zuid-Amerika, zuid- en Zuidoost-Azië en komt ook in Afrika voor; in deze gebieden, is de knokkelkoorts beperkt tot hoogten onder 600 meter (2.000 voet).
Risico voor reizigers: Er is een significant risico voor reizigers in de gebieden waar knokkelkoorts heerst.
Profylaxe (beschermende behandeling): Geen.
Voorzorgsmaatregelen: De reizigers zouden voorzorgsmaatregelen moeten nemen om mugbeten zowel tijdens de dag als bij nacht in de gebieden waar de knokkelkoorts voorkomt te vermijden.
Leptospirosis (o.a. ziekte van Weil)
Oorzaak: Diverse spirochaeten van de soort Leptospira.
Transmissie: De bacteriële ziekte wordt verspreid door ratten. Besmet water kan leiden tot de ziekte bij mensen. De besmetting gaat via de slijmvliezen van mond, neus en ogen. Ook opname via de huid is mogelijk.
Aard van de ziekte: Leptospirale besmettingen, met inbegrip van de ziekte van Weil, hebben vele verschillende klinische vormen, gewoonlijk met plotselinge koorts, hoofdpijn, spierpijn, kou en uitslag. De ziekte kan leiden tot meningitis, bloedarmoede, geelzucht en andere complicaties.
Geografische distributie: Wereldwijd. Meest voorkomend in tropische landen.
Risico voor reizigers: Laag voor de meeste reizigers. Er is beroepsrisico voor landbouwers van rijst en vansuikerriet. De bezoekers aan plattelandsgebieden die in contact komen met water van kanalen, meren en rivieren kunnen aan besmetting worden blootgesteld. Er is verhoogd risico na recente vloed. Het risico kan groter zijn voor zij die kanoen, kayaken of ander activiteiten in water uitoefenen.
Profylaxe (beschermende behandeling): Niets. Het vaccin is beschikbaar voor arbeiders waarbij de ziekte een beroepsgevaar is, maar is niet commercieel beschikbaar in de meeste landen.
Voorzorgsmaatregelen: Vermijd zwemmen of lopen in potentieel vervuilde wateren met inbegrip van kanalen, vijvers, rivieren, stromen en moerassen. Vermijd al het directe of indirecte contact met knaagdieren.
Gele koorts
Oorzaak: Het gele koortsvirus, een arbovirus van de soort Flavivirus.
Transmissie: Gele koorts wordt overgebracht door muggensteken. Het virus komt oorspronkelijk bij apen vandaan. De muggen zijn actief van zonsopgang tot zonsondergang, met name in de vroege ochtend en namiddag.
Aard van de ziekte: Hoewel sommige besmettingen niet-symptomatisch zijn, leiden de meesten tot een acute ziekte die door twee fasen wordt gekenmerkt. Aanvankelijk, zijn er koorts, spierpijn, hoofdpijn, kou, anorexia, misselijkheid en/of braken, vaak met bradycardie. Ongeveer 15% van de patiënten komen in een tweede fase na een paar dagen, met heropleving van koorts, ontwikkeling van geelzucht, buikpijn en braken; de helft van deze patiënten sterft 10-14 dagen na begin van de ziekte.
Geografische Distributie: Het virus komt uitsluitend voor in Afrika ten zuiden van de Sahara en in Zuid-Amerika. Het risico op besmetting is het grootst in West-Afrika en het Amazonegebied. De meeste besmettingen gebeuren tijdens het regenseizoen en het begin van het droge seizoen.
Risico voor reizigers: De reizigers zijn in alle gebieden waar de gele koorts endemisch is in gevaar. Het risico is het grootst voor bezoekers die bos en wildernisgebieden ingaan.
Profylaxe (beschermende behandeling): Inenting. In sommige landen, is de gele koortsinenting verplicht voor bezoekers.
Voorzorgsmaatregelen: Vermijd mugbeten tijdens de dag evenals bij nacht.
|
|
